غزل شمارهٔ ۹۲

ای فرمانروای من ( در اینجا حضرت حافظ معشوق را فرمانروای قلب خود خطاب میکند) چقدر زیبا و با ناز راه میروی که من از فرط عشق جانم را فدای سر و پای تو میکنم. باز هم با همان ناز و زیبایی قدم بردار که جانم را پیش قد و قامت رعنای تو فدا کنم

ای جانان من، پرسیده بودی که چه زمانی جانت را فدای من میکنی؟ عجله برای چیست؟ چه تقاضای خوب و شیرینی داری. جانم فدای تقاضای تو شود ( یا قبل از اینکه تقاضا کنی جانم را فدایت میکنم )

عاشق و مست ( از عشق ) و دور افتاده ( از وصال معشوق ) آن معشوق زیبا روی ما کجاست؟ به او بگویید با ناز و خرام بیایید که من پیش قد و بالای سرو مانندش جان نثار کنم

آن کسی که عمری است از سودای عشق او بیمارم، به او بگویید که نگاهی به من بیندازد تا من پیش چشمان زیبای او جان فدا کنم

ای معشوق زیبای روی من، گفته ای که لبان سرخ و شیرین من هم درد ‌و زجر میدهد و هم درمان میکند. گاهی پیش دردی که لبانت میدهد و گاهی پیش درمان آن ( بوسه و وصال ) جان میدهم ( عاشق هم شیفته وصال و هم شیفته فراق یار است )

ای جان من، چقدر زیبا و با ناز راه میروی، چشم بد از تو دور باد. در سر خیال و آرزوی آن را دارم که از عشق جانم را پیش پایت فدا کنم

اگرچه حافظ لیاقت و شایستگی و بودن در خلوت و وصال تو را ندارد، ای کسی که تمام وجودت نیکو و دوست داشتنی است، پیش هر جا که متعلق به تو است جان میدهم.