غزل شمارهٔ ۹۱

با تو نیستم و تو نزد من نیستی اما تو را به‌خدا می‌سپارم؛ (با رفتنت) دل مرا سوختی؛ با جان و دل تو را دوست دارم.

تا روزی که به زیر خاک نروم و تا وقتی که جان دارم، باور مکن که تو را فراموش کنم و دست از دامن تو بردارم.

روزی سپیده‌دم به دیدار من بیا تا در محراب ابرویت خواسته‌ها و دعاهای خود را به‌تو بگویم و تو را در آغوش بگیرم.

اگر حتی مجبور شوم سوی هاروت بابل می‌روم تا با سحر و جادو تو را بیاورم. 

می‌خواهم مثل بیماری که در نزد طبیب جان می‌سپارد در پیش تو بمیرم؛ از حال بیمار خود بپرس که در انتظار دیدن تو هستم.

از اشک خود صد جوی در کنار روان کرده‌ام تا مگر دانه محبت خود را در دل تو بکارم و بپرورم.

مرا کشت و از این درد و غم عشق مرا رها کرد؛ آفرین بر آن خنجر غمزه که مرا نجات داد.

با گریه‌های خود و سیل اشک خود، امید دارم که تخم مهر و دوستی خود را در دل تو بکارم و سبز کنم.

از روی بخشش و کرم مرا به سوی خود راه بده تا هردم از اشک‌های خود گوهر و جواهر تقدیم قدمت کنم.

ای حافظ‌، شراب و شاهد و رندی و عیش کار تو نیست، (با آنکه) همه این‌ها را انجام می‌دهی تو را می‌بخشم.