غزل شمارهٔ ۹۳

هوش مصنوعی: چه خوب است که ناگهان نوشته‌ای از تو به ما نشان داد که خدمات ما را در مقابل بزرگواری تو یادآور شده است.

هوش مصنوعی: تو با نوک قلم، سلام مرا نوشته‌ای، گویی که در این زمانه، بدون وجود تو هیچ چیز ارزشمند نیست.

هوش مصنوعی: من نمی‌گویم که تو به‌طور ناخواسته از منِ بی‌دل یاد کردی، زیرا در محاسبات کوچک، اشتباه بر در نوشتار تو نمی‌خورد.

هوش مصنوعی: مرا خوار و کوچک نکن به خاطر این نعمت که موقعیت و مقام باارزشی داشتی و عزیز و محترم هستی.

هوش مصنوعی: بیا تا با زیبایی موهایت عهد و پیمان ببندم، چرا که حتی اگر جانم را بگیرند، از عشق تو دست نخواهم کشید.

هوش مصنوعی: آیا دل تو از حال ما باخبر می‌شود؟ تنها زمانی که لاله‌ها از خاک کسانی که به خاطر غمت مرده‌اند، رویش کنند.

هوش مصنوعی: دل تشنهٔ ما را با یک جرعه سیراب کن؛ مانند اینکه وقتی از جام جمشید، زلال و شفاف به ما می‌نوشانند.

هوش مصنوعی: همیشه برای تو، ای عیسی بهار، لحظات خوشی باشد، چرا که نفس تو باعث زنده شدن جان خسته حافظ شد.