غزل شمارهٔ ۹۰

ای هدهد پیک صبا تو را به سوی سرزمین سبا می‌فرستم به‌هوش باش که از کجا به کجا می‌روی.

حیف است پرنده‌ای مثل تو در این خاک‌دان غم بمانی‌؛ تو را به سرزمین مهر و وفا می‌فرستم.

در راه و مسلک عشق‌، دوری و نزدیکی وجود ندارد هرجایی باشی تو را می‌بینم و تو را دعا می‌گویم.

هر صبح و هر شامگاه کاروانی از دعای خیر و با گفتگو با باد شَمال و باد صبا بسوی تو روانه می‌کنم.

تا لشکر غم و اندوه تو را غمگین و شکسته نکند جان عزیز خود را به نوا به تو تقدیم می‌کنم.

ای یار غایب از دیده که در دل جای داری، تو را دعای خیر می‌گویم و به‌تو آفرین می‌فرستم.

به رخ زیبای خود بنگر و از آفریده شگفت خدا لذت ببر در این آیینه خدای‌نما که برایت می‌فرستم.

تا مطربان و خوانندگان با شوق و شور بتوانند عشق مرا برای تو بیان کنند این غزل را آهنگین و با نوا به تو تقدیم می‌کنم.

ای ساقی بیا که سروش غیبی خبری شادی‌آور برایم آورده و به من گفته‌است که با درد بساز که برای تو دوا و درمان می‌فرستم.

ای حافظ ذکر خوبی‌های تو شادی‌بخش و سرود مجلس ماست؛ به مجلس ما بیا که برایت اسب و خلعت فرستاده‌ایم.