غزل شمارهٔ ۸۹

خدایا کاری کن که یارم به‌سلامت برگردد و مرا از بند و درد غم رها کند.

خبری از یار سفر کرده بیاورید تا آنرا توتیای چشمانم کنم (یا از چه‌کسی بپرسم که یار سفرکرده‌ام کجاست!؟ تا چشمانم را خاک قدمش کنم)

فریاد و فغان که از هرسو که می‌روم نمی‌توانم او را فراموش کنم و هرلحظه به‌یاد او هستم.

امروز که من در دست تو و عاشق تو هستم، بیا زیرا فردا که بمیرم اشک پشیمانی سودی ندارد.

ای کسی که درباره عشق فقط نوشته و سخنی دیده‌ای و گفته‌ای، ما با تو نسبتی نداریم شما را به‌خیر و ما را به‌سلامت!

ای درویش از شمشیر و جور دلبران ناله و شکایت مکن زیرا این قوم، از کُشته، خون‌بها می‌ستانند!

خرقه زهد را دور بیفکن زیرا ابروی یار بسیار از محراب نماز، زیبا‌تر و پرستیدنی‌تر است.

از من دور بادا که روزی از جور و ستم تو گلایه و شکایت کنم زیرا ستم و جور زیبایان همه خود مهربانی و بخشش است.

حافظ، شعر گفتن درباره زلف بلند و زیبای تو را ترک نخواهد گفت؛ شعر او همانند زلف تو تا قیامت ادامه دارد.