غزل شمارهٔ ۸۸

از حضرت یعقوب _ پیر کنعان _ سخنی شیرین و دلپذیر شنیده ­ام: جدایی و دوری از یار چنان کاری می­ کند که نمی­ توان آن را بیان کرد

واعظ شهر که داستان ترسناک روز قیامت را بیان کرد؛ در اصل اشاره­ ای است کوتاه و سربسته از روزگار دوری از معشوق

پیک صبا که از حرم معشوق خبر دارد و از جانب حرم او می ­آید، هرمطلبی در مورد معشوق گفت پریشان و نامعلوم بود، نشان و خبر از یار سفر کرده را باید از چه کسی بپرسم؟

آه و فریاد از آن زیباروی نامهربان عهد شکن، که چقدر راحت و آسوده یاران خود را ترک کرد و رفت(ایهام تناسب: “مهر” در “نامهربان” و “مهرگسل” در معنای خورشید با “ماه” تناسب دارد)

گویی دل من دیگر به درد عشق تو عادت کرده و درمان را رها ساخته است، من نیز بعد از این به مقام رضا روی خواهم آورد و از رقیب شکرگزار خواهم بود

پیر دهقان گفت: غم دیرینه را با شراب کهنه از بین ببرید؛ چرا که تنها مایه­ ی خوشدلی همین است

باد این مَثَل را به سلیمان آموخت: که هرچند روزگار مطابق میل تو باشد و باد بر طبق میل تو بوزد اما هرگز کار بیهوده نکن و به آنچه ثبات ندارد اعتماد مکن

به فرصت اندکی که آسمان در اختیار تو گذاشته است، فریفته نشو؛ چه کسی به تو گفت که این روزگار دیرینه سال، حیله­ گری را رها کرده است(ایهام تناسب: زال و دستان؛ معنای دیگر زال که پدر رستم است با کلمه دستان ایهام تناسب دارد)

در برابر خواست و تقاضای معشوق، چون و چرا نکن ؛ چرا که بنده­ ی خوشبخت هر سخنی را که معشوق بیان می­ کند، از جان و دل می ­پذیرد

چه کسی به تو گفته است که حافظ دست از غم عشق تو کشیده است و دیگر به تو فکر نمی­ کند؟ من چنین مطلبی را نگفته­ ام، هر کس گفته است دروغ گفته است.