غزل شمارهٔ ۸۷

نمک و ملاحت تو همراه با زیبایی و تناسبت عالم گیر شده،این قضیه روشن کرد که می‌توان با اتحاد جهان را گرفت.

شمع قصد کرد که راز خلوت‌نشینان را فاش کند‌، خدای را سپاس که راز دل‌، زبانش را آتش زد.

خورشید عالم‌تاب‌، شراره‌ای از آتش پنهانی است که از سینه من در آسمان زد.

گل نیز خواست که با حال و زیبایی خود وصفی از یار من گوید، صبا از غیرت‌، او را خموش کرد.

چون پرگار (دور از بلای عشق یا دور از حوادث) بر کناره می‌رفتم‌، اما دست روزگار مرا همچون نقطه (پرگار) به میانه کشید.

می نوش و می‌گسار نبودم تا روزی که زیبایی ساقی (که عکسش در جام افتاد یا آتشی که در می بود) آتش در خرمنم زد.

شاد و فارغ از همه‌چیز دارم به‌سوی کوی می‌فروشان می‌روم از دست این فتنه‌های فراوان که (امروز) گویی آخرالزمان است.

هرکه دانا است و آخر کار جهان را دید پر از شادی شد و جام‌های می پر و سنگین را تهی کرد.

از گل سرخ تا خون شقایق به تو می‌گویند: کسی پخته‌ و داناست که می زلال و ناب ارغوانی گرفت.

حافظا وقتی که آب لطافت از نظم تو می‌چکد، حسود کی می‌تواند بر شعرت خرده بگیرد؟