غزل شمارهٔ ۸۲

آن تُرک خوش سیما که دیشب از پیش ما رفت آیا از ما خطا و اشتباهی دید که مارا ترک کرد و به مقصد دوری(ختای ولایتی از ترکان) رفت.

از زمانی که از نظرگاه من آن نورچشمی عزیز رفت آن کسی که مثل چشمان من بود و به واسطه ی آن بصیرت و بینایی پیدا می‌کردم،هیچکس نمی داند که چه حال و روزی دارم و چه چیز ارزشمندی از چشمان من رفته است. 

از داغ رفتنِ محبوب، آن دودی که از سوز و گداز جگر، بالای سر ما بلند شد بر سر شمع که دلش آتش گرفته و می‌سوزد نرفت. (یعنی داغ رفتن تو از شعله ی آتش نیز سوزنده تر است.)

آن یار سفر کرده الهی که بلا و بدی از رخسار او دور باد، در فراق رویش، از گوشه ی چشمانِ اشکبارم سیلاب جاری شد و بلاهای زیادی بسان طوفان به سرم آمد.

غم هجران و نبودِ تو ما را از پای انداخت در درد فروماندیم و مرگ را به چشم خود دیدیم زمانی که نوش‌داروی جان از دست رفت.

دل مشتاقانه امیدوار بود که از طریق توسّل به دعا می توان دوباره به وصل معشوق نایل شد، تمام عمرم در دعا و طلب سپری شد ولیکن توفیقی حاصل نگشت.

حال که قبله و کعبه ی ما(معشوق) از اینجا عزم سفر کرده و رفته است احرام بستن ما چه سودی دارد ؟ عمل سعی نیز بیهوده می‌باشد چرا وقتی که قبله(معشوق) رفته و حضور ندارد کوشش کنیم ؟ بنابراین در مروه به سبب نبود معشوق هیچ صفا (خوشی و خرمی) نمانده و سعی ما هیچ نتیجه ای ندارد. (صفا و مروه: دو نقطه که حجّاج می بایست هفت مرتبه این فاصله را بصورت رفت وبرگشت طی کنند تامراسم حج کامل گردد این عمل را سعی می‌نامند.)

دیشب که طبیب وضعیّتِ نامساعد مرا دید از سرحسرت گفت: افسوس که امکان مداوای تو میسّر نیست دور از ذهن است که تو شفا پیدا کنی.(قانون و شفا از کتاب‌های حکیم و پزشک معروف ابن‌سینا هستند کتاب قانون به فلسفه و شفا به علوم طبابت پرداخته‌)

ای دوست از حافظ که بیمار عشق است عیادت کن و از احوالات او پرسشی کن پیش از آنکه از دیگران بشنوی حافظ از این دنیا رفت.