غزل شمارهٔ ۸۱

صبح‌گاه بلبل با گل تازه‌شکفته گفت که با من کم ناز کن زیرا در این باغ‌، گل‌‌‌های همچون تو بسیارند.

گل خندید و به او پاسخ داد: از سخن راست نمی‌رنجیم ولی کسی که عاشق است اینگونه با معشوق و محبوب‌، سخن نمی‌گوید.

اگر امید داری که از آن‌جام یگانه و مرصّع‌، باده بنوشی‌، بسیار مروارید‌های اشک باید از نوک مژگان بریزی.

تا ابد و هرگز بوی عشق را نشنود و نخواهد دانست که عشق و محبت چیست، آن‌کس که چهره و رخسار بر خاک در میخانه ننهد.

دیشب در گلستان بهشت وقتی که نسیم ملایم‌ سحری، زلف سنبل را آشفته می‌کرد.

از او پرسیدم که ای تکیه‌گاه جمشید، جام جهان‌بین تو کجاست (که مرا نصیب دهی) گفت افسوس که آن دولت نیک و سعادت خفت.

هرچه که بیان شود سخن عشق نیست، ای ساقی باده بده و این گفتگو را کوتاه کن.

اشک و گریه حافظ‌، عقل و صبر را به دریا انداخت، چه می‌توانست کرد زیرا سوز و درد عشق را نمی‌توانست نهان کند.