غزل شمارهٔ ۷۸

آخر دیدی که یار جز جور و ستم قصد دیگری نداشت؟ و دیدی که پیمان و عهد را شکست و به‌حال ما ترحمی نکرد؟

یارب مگیرش و مجازاتش مکن، اگرچه دل کبوتر بی‌پناه و بی‌گناه من را کشت و حرمت کبوتران حرم را نیز نگه نداشت.

این جفا که بر من رفت از بخت بد من بود وگرنه یار اهل لطف بود و آیین و منش او از کرم دور نبود.

با این‌همه‌، هر‌کسی را که او خوار نکرد، هرجا که رفت محترم نشد.

ساقی بیار باده و به شحنه چیزی مگو و ما را انکار و رد مکن که جامی که ما می‌گیریم جمشید نداشت.

هر راهرو که به حریم درِ او راه نیافت بی‌نوا و بی‌نصیب بیابان پیمود و سختی کشید و به اندرون حرم راه نیافت.

حافظ، تو گوی فصاحت و سخن را ببر که مدعی و خصم نه‌تنها هیچ هنر نداشت بلکه حتی نمی‌دانست هنر و فصاحت چیست.