غزل شمارهٔ ۷۹

اکنون که فصل نسیم بهشتی است و بوی بوستان را می‌آورد زمان من و شراب شادی‌بخش است و من و یار حورصفت.

گدا و بی‌نوا چرا از شاهی و سلطنت دم نزند امروز که سایه ابر بهاری بر سبزه‌زار خیمه زده و لب کشت‌زار بزمگه اوست.

چمن، داستان اردیبهشت را می‌گوید؛ عاقل نیست کسی که این بهشت نقد را گذاشت و به نسیه فریب خورد.

به می دل را خوش و آباد کن که این دنیای خراب‌بنیاد قصد آن دارد که از سرِ ما و خاک ما خشت بسازد.

از این دنیا که دشمن توست چشم وفا و مهر نداشته باش، زیرا شمع صومعه را اگر از چراغ کِنِشت بیفروزی، نور ندهد.

به گناهکاری و سیاه‌نامه بودن، مرا مؤاخذه و سرزنش مکن؛ که می‌داند که تقدیر بر سر او چه نوشته است؟

از جنازه حافظ قدم دریغ مدار و به خاک‌سپاری او بیا؛ زیرا اگرچه غرق گناه است به بهشت می‌رود.