غزل شمارهٔ ۷۳

نور چهره‌­ی تو، تمام دیده‌­ها را روشن کرده است، احسان و نیکی خاک درگاه تو مانند توتیا شفابخش هر دیده­‌ای است.

تنها انسان­‌های اهل بصیرت و صاحب نظر به چهره‌­ی تو نگاه می­‌کنند؛ آری، رمز و راز وجود تو همچون گیسو در سر همه وجود دارد.

جای شگفتی نیست، اگر اشک سخن‌­چین من، سرخ و خونین فرو ریخت؛ زیرا هر کس راز دیگران را برملا سازد، از کرده­‌ی خود شرمسار و پشیمان خواهد شد.

اگر می‌­بینید تمام مسیرهای عبور و مرور از اشک­‌های سیل­‌خیز من خیس شده است، به خاطر این است که تا گرد و غباری از وزش نسیم بر دامن معشوق ننشیند.

برای اینکه باد صبا، از سیاهی گیسوی همچون شب تو هر جا سخنی نگوید و در مورد آن صحبت نکند، هر سحر با آن مشغول مجادله و بحث و جدل هستم.

اگر من از وصال تو محرومم دلیلی جز بخت و اقبال بد خودم ندارد، و الا همه از وصال تو بهره‌­مند و برخودار گشته‌­اند.

ای معشوقی که همچون چشمه­ ای گوارا نوشیدنی هستی، اگر می­‌بینی شکر غرق آب و عرق می‌­شود و آب می­‌شود، بدین سبب است که شکر ، شیرینی خود را با لب شیرین تو مقایسه کرده است و اکنون از شدت شرمساری آب شده است.

هر چند رندان بر همه­‌ی رازها آگاهند و تمام اسرار را می‌­دانند اما صلاح نمی­‌بینند که اسرار نهانی را آشکار کنند و پرده از حقیقت ماجرا کنار بزنند.

ای معشوق، شیر که نماد شجاعت و بی­باکی است در بیابان عشق تو همچون روباه ترسو و رمنده می­‌شود؛ آه از این راه عشق تو که بیمناک است و هر گونه خطری در آن وجود دارد.

چشمم که از خاک درگاه تو بسی منت دارد و آن را سرمه‌­ی خود می‌­کند، در آرزوی رسیدن به تو بر در هر آستانی گریسته است و خاک درگاهی نیست که زیر بار منت اشک چشمم نباشد.

از وجودم آن اندازه نام و نشان باقی مانده است که بتوان ادعا کرد هنوز هستم و زنده‌­ام، و گرنه در این جسم نحیف و زار همه نوع ضعف و ناتوانی وجود دارد.

ای معشوق سراپای وجودت سرشار از هنر و خوبی است و تنها یک هنر باقی مانده است و آن رضایت و خشنودی حافظ است؛ به عبارت دیگر: همه وجودت پر از کمال حسن و دلبری است، جز اینکه با من ناسازگاری و سر مهر نداری.