غزل شمارهٔ ۷۲

راه عشق، راهی بی‌پایان و بیابانی بی‌انتهاست که مقصد این سفر جز جان باختن نیست. (کناره‌: نهایت‌، پایان)

هر گاه که عشق به تو روی می‌آورد خوب و نیکو است. دل بسپار و تردید مکن. 

ما عاشقان و رندان را از بازدارندگی عقل مترسان. چرا که آن پاسبان (شحنه) در شهر و دیار ما کاره‌ای نیست. در این‌جا شحنه (پاسبان) کنایه از عقل است.

 جادو و جاذبهٔ چشمان تو است که مرا را هلاک و از خود بی‌خود می‌کند. تقصیر سرنوشت و تاثیر ستارگان نیست [که مرا به این حال و روز مبتلا کرده است]. - یا: گناه قتل مرا به گردن طالع و سرنوشت مینداز؛ آنچه مرا می‌کشد چشمان زیبای توست.

برای دیدن معشوق باید چشمان پاکی داشت (او در چشم ناپاک نمی‌نشیند) مثل هلال عید [که برای دیدنش باید واجدِ شرایط بود]. هر چشمی شایستگی دیدن روی آن تکه‌ماه را ندارد.

مرام و مسلکِ رندی را مغتنم شمار (حُرمت آن را نگه دار)، چرا که این راه مثل نقشهٔ گنجی که هر کسی از آن خبر ندارد.

گریهٔ حافظ به هیچ وجه بر تو اثربخش نبود (نتوانست دل سخت تو را نرم کند). متحیّر و متعجّب مانده‌ام که چقدر تو سنگ‌دلی! (دل تو گویی که چیزی کم‌تر از سنگ خارا ندارد!)