غزل شمارهٔ ۶۲

هوش مصنوعی: سلام ای پیام‌آور عاشقان، پیام دوست را برسان تا با کمال میل و عشق، جانم را فدای نام دوست کنم.

هوش مصنوعی: دل شیدا و حیران من همیشه مانند بلبلی است که در قفس به سر می‌برد. طبع من به خاطر عشق، شیرینی و خوشی‌های دوست شبیه به طوطی است.

هوش مصنوعی: موهای او مانند دام می‌باشد و گونه‌اش به عنوان طعمه در آن دام قرار دارد و من با امید به آن طعمه، در دام عشق او گرفتار شده‌ام.

هوش مصنوعی: کسی که در آغاز وجود یک جرعه از زهر شیدایی دوست را نوشیده، تا روز حساب، به هوش نخواهد آمد و سرش را بر نخواهد گرداند.

هوش مصنوعی: نمی‌خواهم در مورد احساس عشق و شوق خود زیاد صحبت کنم، زیرا در این زمینه توضیحات بیشتر ممکن است مشکل‌ساز شود و دوستی‌ام را تحت‌تأثیر قرار دهد.

هوش مصنوعی: اگر دستی از من بگیری، چشمانم را مانند پودر تِتیا پر می‌کنم از خاکی که به خاطر قدم‌های تو، در آنجا روشن و روشن‌تر می‌شود.

هوش مصنوعی: من به دنبال یار خود هستم و او می‌خواهد از من دوری کند. به خاطر او از خواسته‌های خود دست کشیده‌ام تا بتوانم آرزوی او را برآورده کنم.

هوش مصنوعی: حافظ درگیر غم و اندوه اوست و این درد را می‌پذیرد، زیرا می‌داند برای این احساس عمیق و بی‌پایان که ناشی از عشق است، هیچ درمانی وجود ندارد.