غزل شمارهٔ ۶۱

ای نسیم صبا، اگر از دیار یار گذر کردی، برایم عطری از گیسوی یار به‌ارمغان بیاور.

به جان عزیز او، اگر پیامی از او برایم بیاوری جان را به شکرانه می‌بخشم.

اگر نتوانستی به دیدارش بروی؛ برای چشمم از خاک درِ او غبار بیاور تا توتیای چشمم کنم.

من گدا کجا و آرزوی وصال او کجا!؟ مگر در خواب روی زیبای او را ببینم.

قلبم در سینه همچون درخت بید لرزان و مضطرب است؛ از حسرت قد و بالای همچون درخت صنوبر یار.

اگرچه دوست به ما کمترین نگاهی نمی‌کند اما مویی از سر او را به‌دنیا نمی‌فروشیم.

چه می‌شود اگر روزی دل دردمند حافظ، که بنده یار است، از غم آزاد شود.