غزل شمارهٔ ۵۷

آن زیباروی سبزه (تیره‌گون) که شیرینی دو عالم را در خود جمع کرده و چشمان پر می و مست دارد و چهره خندان دارد‌‌؛

اگر‌چه خوش‌دهنان روزگار در حکم پادشاهان هستند اما لب‌های زیبای او چنان است که حکم خاتم سلیمان را دارد.

زیبا روی و پاکدامن و هنرمند است و به همین خاطر‌، همّت و دعای همه پاکان دو عالم همراه و یاور اوست.

سرّ و راز آن دانه که آدم را در بهشت فریفت در آن خال سیاه است که بر چهره سبزه و گندمگون اوست.

دلبر و محبوبم قصد سفر کرده است با این دل مجروح و زخم‌دیده چه کنم‌؟ که مرهم و داروی آن دیدار اوست؟

این نکته را برای که بگویم و چه کسی آن‌را درک می‌کند که آن بی‌رحم و سنگین‌دل مرا کشته و هم‌صحبتی با او تنها زندگی‌بخش من است.

حافظ را بی‌دین مشمار و او را گرامی بدار زیرا که بخشایش و لطف بسی روح مکرّم و گرانقدر با اوست.