غزل شمارهٔ ۵۶

دل و قلب من سراپرده و اقامتگاه عشق اوست و چشم‌هایم مثل آیینه‌دار مدام در برابر رخ زیبای اوست.

من که به دو عالم سر فرود نیاوردم از اینکه عشق او در قلبم و تصویرش در چشمانم است منت‌بار هستم و خود را مدیون او می‌دانم.

تو و آنانکه هوس درخت بهشت کرده‌اید همان برای شما و من به قامت یار راضی هستم بلی اندیشه و خواست هرکس به بلندی همّت اوست.

اگر من گناهکار و تر‌دامن و بدنام هستم خیالی نیست تمام دنیا می‌داند که او پاک و باعصمت است.

در جایی که باد صبا پرده‌دار و پیام‌آور سراپرده یار است من کی باشم که ادعای پرده‌داری او را داشته باشم‌؟

چشمان من از خیال و تصویر او خالی و تهی مبادا زیرا بهترین جا برای خلوت اوست و جز او کسی دیگر در چشم من جایی ندارد.

هر گل تازه و شکفته و خوش‌رنگ و بو که زینت چمن است آن‌را از هم‌نشینی با یار من بدست آورده است.

دور و نوبت داستان‌های مجنون به‌پایان رسید و اکنون نوبت داستان عشق ماست آری نوبت هرکس بیش از پنج روز نیست.

پادشایی عاشقی و این گنج شادی که دارم همه از یمن و سعادت همّت و خواست یار است.

اگر من و دل هر دو در این راه فدا شویم باکی نیست؛ غرض‌ و آرزوی ما، سلامت اوست.

به فقر و تهی‌دستی ظاهری حافظ منگر‌؛ او گنج محبت او را در سینه دارد.