غزل شمارهٔ ۵۸

سر و غرور ما بر درگاه و آستان حضرت دوست فرود آید و تسلیم است چون هرچه می‌رود و رخ می‌دهد میل و خواست اوست.

همچون یار خود زیبا ندیده‌ام اگرچه ماه و خورشید را آینه روی دوست خود کردم.

صبا چگونه می‌تواند شرح حال ما را بازگوید وقتی که دل ما همچون غنچه در هم فرورفته و گلبرگ‌های آن بسته است.

فقط من در این دیر که بسیار زرنگ‌ها و رندها را اسیر خود کرده‌است میخواره نیستم بسیار افراد و سرهاست که «سبوی سر» آنها بر سنگ‌های این دیر شکسته است.

گویا تو زلف و مویت را شانه زده‌ای که اینچنین نسیم‌، خوش‌عطر شده و خاک خوشبو شده است.

تک‌تک برگ گل‌های زیبای چمن فدای رخ زیبای تو باد‌‌، و تک‌تک سروهای خوش‌قامت که بر لب جوی هستند فدای قد و بالای خوش تو.

وقتی که زبان (که گویاست) از وصف عشق‌، نالان و ناتوان شده‌است قلم زبان‌بریده چطور می‌تواند عشق را وصف کند. (تشبیهی است از این‌رو که زبانه قلم‌نی را برای نوشتن می‌برند)

چهره تو در خاطر و یاد من آمد پس به‌آرزویم خواهم رسید زیرا بخت و حال مطلوب و سعادت‌بار از پی فال نکو و خوب می‌آید.

عشق و سوز دل حافظ مربوط به امروز و دیروز نیست، بلکه این سوز و داغ دل‌، ازلی است همچون داغ لاله صحرا.