غزل شمارهٔ ۵۵

زلف معشوق چنان فریبنده است که هم می‌تواند عاشق را در دام عشق زمینی گرفتار کند (کفر) و هم می‌تواند او را به وادی حقیقت و عشق الهی برساند (دین). و این تنها یکی از هزاران جلوه و شگفتی‌های معشوق است.

زیبایی تو معجزه‌آساست و اما وصف غمزه تو ممکن نیست زیرا آن‌یکی سحر و افسون آشکار است.

از چشم بی‌باک و بی‌شرم تو چون توان جان سالم بدر برد؟ که یک آن از تیر افکندن و غمزه باز نمی‌ایستد.

صدها آفرین بر آن چشم‌های سیاه که در کشتن عاشق بی‌رقیب و معجزه‌گر است.

در میان علم‌ها «علم نجوم عشق» شگرف و عجیب است که چرخ هشتم در برابر او در هفت قعر زمین پست و بی‌مقدار است.

مپندار که بدگو گریخت و جان سالم بدر برد وای بر حال او که حساب او با «کرام الکاتبین» است و بسیار بد سرنوشتی در انتظارش است.

ای حافظ با این وجود از مکر و کید زلف او غافل مشو؛ تو را عاشق خود کرد و دلت را ربود و به‌این بسنده نخواهد کرد؛ دین تو را نیز خواهد ربود.