غزل شمارهٔ ۵۲

مدتی است که هوس وصل بتان و زیبا‌یان، کیش و آیین من شده و غم این جستجو، شادی دل غمگین من را فراهم کرده است.

دیدن روی تو‌، چشمی جان‌بین لازم دارد، چشم جهان‌بین من کی می‌تواند؟ و کجا در آن مرتبه است؟

بیا یار من باش تا با هم فلک و روزگار را باهم زینت بخشیده و بیاراییم؛ از روی زیبای تو و اشک‌های چون اختران پروین من.

از روزی که عشق تو شعر‌گفتن به من آموخت مردمان از تحسین و آفرین گفتن به‌من باز نمی‌ایستند.

خدایا ثروت فقر را به من عطا فرما که‌این بزرگی مرا صاحب‌حشمت و دولتمند می‌گرداند.

ای واعظی که دوست شحنه هستی زیاد پررویی و گستاخی مکن، زیرا که دل مسکین و دردمند من منزل‌گه و سرای سلطان است.

خدایا این کعبه، منظور و مقصد کیست؟ که خارهای راهش بر من همچون گل و نسرین لطیف و نرم گشته‌است.

حافظا از بزرگی و شوکت پرویز دیگر سخن مگو که لب او جرعه‌کش از خسرو شیرین من است.