غزل شمارهٔ ۵۱

معشوق من لب‌هایی دارد سیراب از سرخی همچون لعل اما تشنه به خون، و در اشتیاق دیدن آن لب‌ها‌، جان دادن و جان‌بازی کار و پیشه من است.

شرم باد بر کسی که به‌آن چشمان سیاه و مژگان بلند می‌نگرد وقتی که دل‌بردن آنها را از من می‌بیند و مرا نادیده می‌گیرد.

ای ساروان، به دروازه مرو و در آن محله توقف مکن که آنجا شاهراهی‌است که مأوا و منزل معشوق من است.

بنده و ممنون فال نیکوی خودم هستم که در این قحطی وفا و مهر، من مهر آن لولی سرمست را در دل دارم. (لولی یا کولی‌ها در رقص و شاد بودن معروف بوده‌اند در اینجا در معنایی سمبلیک و مجازی به‌کار رفته‌است.)

بوستان گل و سنبل‌های خوش‌عطرش‌، یک رایحه از عطر عطار ( ومعشوق خوش‌عطر) من است.

ای باغبان چون (نسیم که به دزدی عطرهای باغت می‌آید) با من رفتار مکن و مرا از در مران‌، اشک چشمان من است که گل‌های باغت را تازه نگه‌می‌دارد و آبیاری می‌کند.

چشمان مستش که طبیب دل دردمند و عاشق من است، برای درمان من از لبانش شربت قند و گلاب نسخه‌کرد.

کسی که نظم و طرز غزل‌آرایی را به حافظ آموخت یار و محبوبِ شیرین‌گفتار و نغزگوی بی‌همتای من است.