غزل شمارهٔ ۵۳

آنکه مقیم گوشه میخانه است منم و آن‌را به‌چشم خانقاه خود می‌نگرم و سحرگاهان پیر خرابات را دعای خیر می‌گویم.

اگرچه نوای خوش چنگ در سحرگاه در دسترس من نیست اما آه سحرگاه من به‌همان مقدار نوای چنگ خوش‌نواست.

خدا را شکر می‌گویم که نه بندهٔ کسی هستم و نه کسی مرا بنده است اما بندهٔ گدای کوی یار هستم.

هدف از رفتن به مسجد و میخانه‌، دیدن شماست و بجز این قصدی ندارم خدا بر این گواه است.

این دیدارهای سعادت‌بار را رسم و راه خود کرده‌ام و از آن دست بر نمی‌دارم مگر مرگ مرا باز‌دارد.

از روزی که بر این آستان دولت و سعادت روی آورده‌ام بر بالای جایگاه خورشید تکیه زده‌ام.

گناه اگر چه در اختیار آدمی نیست اما باید مؤدب و باحیا باشد و بگوید که گناه من است.