غزل شمارهٔ ۴۹۳

هوش مصنوعی: ای پادشاه زیبا رویان، دل من از غم تنهایی به شدت رنج می‌کشد و جانم به لب رسیده است. اکنون وقت آن است که دوباره به نزد من بازگردی.

هوش مصنوعی: این باغ همیشه سرسبز و شاداب نمی‌ماند، پس در زمانی که قدرت و توانایی داری، به کمک و حمایت افراد ضعیف و نیازمند بپرداز.

هوش مصنوعی: شب گذشته به زلف او در کنار باد شکایت کردم. او گفت: «غلط می‌کنی، از این فکر دیوانه‌وار بگذر!»

هوش مصنوعی: در اینجا صدای نسیم‌های لطیف و دلپذیر در حال رقصدن است. ای دل، این زیبایی‌ها را تجربه کن و تا زمانی که فرصت داری از آن لذت ببر.

هوش مصنوعی: عاشق و غمگین بودن و فاصله‌ای که از تو دارم، به قدری حال مرا بد کرده که دیگر نشانه‌ای از صبر و تحمل در من نمانده است.

هوش مصنوعی: پروردگارا، چه کسی می‌تواند بگوید که این راز را که در جهان، تنها بر چهره کسی ظاهر نمی‌شود، آن شاهد میهمان هر جا است؟

هوش مصنوعی: ای ساقی! بدون وجود تو، چمن و گل هیچ رنگ و زیبایی ندارند. بیا با خمیدگی و زیبایی خود، باغ را زینت بدهی.

هوش مصنوعی: ای دردی که تو باعث درمانم هستی در زمانی که به ناامیدی دچارم و یاد تو هم به من آرامش می‌دهد در ساعات تنهایی‌ام.

هوش مصنوعی: ما در دایرهٔ سرنوشت خود پذیرفته‌ایم که تسلیم خواسته‌هایمان باشیم و فقط به آنچه تو فکر می‌کنی و آنچه تو دستور می‌دهی، عمل کنیم.

هوش مصنوعی: اگر کسی فقط به فکر خود و نظر خودش باشد، در دنیای فریب و نیرنگ، این عمل نشانه‌ی کفر است و نشان‌دهنده‌ی خودخواهی و خودپرستی است.

هوش مصنوعی: خون دل من از این دایرهٔ مینا ریخته شده، بیا و به من شراب بده تا بتوانم این مشکل را در جام مینا حل کنم.

هوش مصنوعی: شب جدایی به پایان رسید و عطر خوش وصال در فضا پخش شده است. امیدوارم این لحظه خوشی و شادی تو، ای عاشق دلی شیدا، مملو از خوشحالی باشد.