غزل شمارهٔ ۴۹۰

در تمام میخانه‌ها و دیر‌های مغان عاشق و شیدایی مثل من یافت نمی‌شود در یکی خرقه‌ام را گرو گذاشته‌ام و در دیگری کتابم را.

هوش مصنوعی: دل مانند آینه‌ای استکه به خوبی نمی‌تواند حقیقت را نشان دهد و در حقیقت تحت تاثیر غبارهای دنیا قرار دارد. من از خدا می‌خواهم که روشنایی و آگاهی به من ببخشد تا بتوانم حقیقت را بهتر ببینم.

هوش مصنوعی: من به خاطر زیبایی محبوبم از نوشیدن شراب توبه کرده‌ام و دیگر بدون حضور او به می‌گساری نخواهم پرداخت.

هوش مصنوعی: اگر نرگس دربارهٔ زیبایی چشمان تو لاف و ادعا کند، نگران نباش، چون اهل دقت و نظر هیچ‌گاه از پی کسی که نابیناست، نخواهند رفت.

هوش مصنوعی: این داستان را فقط شمع می‌تواند با کلامش توضیح دهد، وگرنه پروانه‌ای که به شمع عشق می‌ورزد، نمی‌تواند به هنگام سخن گفتن، حس خود را بیان کند.

هوش مصنوعی: چشم‌هایم را از دیدن دیگران فروبسته‌ام و در آرزوی آنم که شاید مرا در کنار خود بنشانند.

هوش مصنوعی: کشتی شراب بیاور، زیرا بدون دیدن چهره دوست، هر گوشه از چشمم از درد دلی به اندازه یک دریا پر شده است.

هوش مصنوعی: با من که عاشق معشوقه‌ام، سخن بیهوده نگو. من نسبت به کسی غیر از او و جام می‌ام هیچ اهمیتی قائل نیستم.

از این حدیث خیلی‌خوشم آمد که سحرگاه ترسایی بر در میکده‌ای با دف و نی می‌خواند:

این گونه که حافظ و دیگران خود را مسلمان می‌پندارند، فردا اگر قیامتی باشد وای به حال همه آن هاست