غزل شمارهٔ ۴۸۸

سحرگاه که میخواران میخانه را ترک می‌کنند هاتف میخانه به‌قصد دولت‌خواهی و نیکی به من گفت بازآ که تو دیرینه و پیشکسوت این درگاه هستی.

همچون جمشید از باده ما بنوش تا جام جهان‌بین سرّ دو جهان را بر تو آشکار کند.

درگاه میکده جای رندان قلندر و زیرکان پاک‌باز است که در آنجا تاج شاهی می‌گیرند و می‌بخشند.

در زیر سر خشتی گِلین دارند و اما قدم‌شان بر هفت فلک است؛ مقام و قدرت‌شان را بنگر و ارزش آنها را.

سر نیاز ما بر در میخانه است که با دیوار بدان کوتاهی از فلک بلند‌تر است.

این راه را بی‌خضر مپیما که راهی است تاریک و ظلمات؛ و از گمراهی بیم داشته باش.

اگر به‌تو مقام بلندمرتبه فقر را ببخشند و بدهند؛ کمترین فرمان‌روایی تو و کمترین مُلک تو از اوج آسمان تا قعر دریاست.

تو افسون و دم فقر را نمی‌دانی و به‌آن مقام نرسیده‌ای پس بجای آن مسند و مجلس توران‌شاهی را دریاب.

ای حافظ خام‌طمع و خوش‌خیال، دست از این آرزوهای بزرگ بردار؛ چه کرده‌ای که بهشت برین را توقع داری؟