غزل شمارهٔ ۴۸۶

هوش مصنوعی: بلبل دیشب از درخت سرو با صدای بلند و زیبا می‌خواند و درس‌های معنوی را آموزش می‌داد.

هوش مصنوعی: بیا تا مثل شعله‌های آتش موسی، گل زیبایی نمایان شود و از درخت هستی، حقیقت یکتایی را بشنوی.

هوش مصنوعی: پرندگان در باغ، شعر و سرود می‌سرایند و شوخ‌طبعی می‌کنند، تا وقتی که صاحب مجلس شراب می‌نوشد و غزل‌های زیبایی می‌خواند.

برای جمشید (که شاه جهان بود) جز حکایت جام از این زندگی و دنیا چیزی نماند، پس تو نیز عبرت بگیر و بیاموز که به اسباب دنیا دل نبندی.

هوش مصنوعی: این داستان عجیب را بشنو که بختِ نامساعد ما باعث شد یار ما را با نفس‌های عیسوی‌اش به شدت تحت تاثیر قرار دهد.

هوش مصنوعی: خوشا به حال کسانی که در زمان فقر و بی‌پناهی و خواب آرام زندگی می‌کنند، زیرا این لذت و خوشی برای زندگی پادشاهی و پرزرق و برق مناسب نیست.

هوش مصنوعی: چشم تو با ناز و اشاره‌ات باعث ویرانی دل‌های مردم شده است. امیدوارم که مستی تو ادامه پیدا نکند و خوشحالی‌ات از این وضعیت باعث نشود که به راهت ادامه دهی.

هوش مصنوعی: کشاورز سالخورده با پسرش صحبت می‌کند و می‌گوید: ای نور چشمان من! به جز محصولی که خودت به دست می‌آوری، هیچ چیز دیگری برای تو مفید نیست.

هوش مصنوعی: ای ساقی، آیا وظیفهٔ حافظ این است که بیش از حد بدهد و باعث آشفته شدن پیچ و تاب دستار مولوی شود؟