غزل شمارهٔ ۴۵۷

هوش مصنوعی: من هزار بار تلاش کردم که تو همراه و یار من باشی و آرزوی قلبی بی‌قرارم را برآورده کنی.

هوش مصنوعی: چشمان من در تاریکی شب زندگی‌ام، مانند نوری است که به من امید می‌دهد؛ امیدوارم تو همواره همدم و همراه من باشی.

هوش مصنوعی: مانند خسروان زیبا که بر بندگان خود ناز می‌کنند، تو در میان آنها، سرور من باش.

اگر از عشوه روی لب های تو که دل من را خونین کرده گله کنم، تو باید به من غم‌ها را تسکین دهی‌ و درک نشان بدی.

هوش مصنوعی: در چمنی که معشوق‌ها دل عاشقان را به تسخیر می‌آورند، اگر بتوانی از چنگال آنها فرار کنی، به معشوق من بدل خواهی شد.

هوش مصنوعی: شبی به خانهٔ دل‌شکستگان بیا، و کمی همراه من باش تا تنهایی و غم‌های من را تسکین دهی.

هوش مصنوعی: اگر تو مانند بزی زیبا و دلربا یک لحظه به من توجه کنی، خورشید من به شکار تو خواهد آمد و من هم به شوق تو و زیبایی‌ات در پی تو می‌دویدم.

هوش مصنوعی: اگر سه بوسه از لب‌هایت به من داده‌ای و این کار را به‌عنوان وظیفه‌ام انجام نداده‌ای، خوب است که بدانی در این صورت، تو نسبت به من دین‌دار خواهی بود.

هوش مصنوعی: من آرزو دارم که تو را در کنار خود ببینم، که در نیمۀ شب به جای اشک و غم، در کنارم باشی.

باید توجه کرد که جَو در قدیم واحد پول و کم‌ارزش بوده است. « از نقد تو هر یک جو، دینار شود روزی » سیف فرغانی