غزل شمارهٔ ۴۵۳

هوش مصنوعی: ای کسی که همیشه به خودت مغروری، اگر عشق در دل نداری، بهانه‌ای برای خودت نیاور.

هوش مصنوعی: اینگونه نگرد دور دیوانگان عشق، زیرا که عقل عاقلان در شهرت معروف است.

هوش مصنوعی: عشق تو را به حالت مستی درآورده است، اما این حالتی که تو داری تنها از نشئگی شراب است.

هوش مصنوعی: چهره‌اش زرد و غم‌انگیز است و دلیلی برای آزار و درد عاشقان، دارویی برای درمان مشکلات آنها نیست.

هوش مصنوعی: از شهرت و آبرویت دست بردار و به سمتی برو که جام می را از آن طلب کنی، چرا که حالت مستی و نشئگی را به یاد بسپار.