غزل شمارهٔ ۴۵۴

نسیم نوروزی و بهاری از سمت خانه یار می‌وزد اگر قدر این نسیم خوش‌عطر را بدانی دل تو شاد و روشن خواهد شد.

اگر همچون گل چند خرده و ریزه سیم و زر داری ‌آن‌را به شادی و می‌گساری صرف کن که خیال مال‌اندوزی برای قارون‌، غلط‌ها و بلاها درست کرد.

بلبل چنان از زیبایی گل مست گشته است که آواز شادمانه او فلک را پر کرده است. (تخت فیروزی‌: نام گوشه‌ موسیقی است و تخت فیروزه کنایه است از آسمان)

در این فصل زیبا به صحرا رو تا غم‌هایت را فراموش کنی و به‌گلزار بیا تا بلبل عاشق‌، به‌تو شعر عاشقانه بیاموزد.

وقتی که امکان رفتن به ایوان بلند آسمان نیست پس قدر عیش و خوشی را بدان و نیکبخت و بهروز باش.

راه و مسلک شاد کردن دیگران چیست؟ آن‌است که سخاوتمند باشی و به‌آنها ببخشی و خود ترک لذت و کام کنی؛ آنچه که سروری و بزرگی نامیده‌اند‌، از این راه به‌دست می‌آید.

این‌ را در پرده و رمزی به‌تو می‌گویم و خود معنی آن‌را بیاب؛ ‌«همچون گل از غنچه بیرون بیا که شاهی میر نوروز‌، بسیار کوتاه است و بیش از پنج روز نیست.»

نمی‌دانم قمری در آن‌سو و در کنار جویبار چرا ناله غم سر داده است! شاید او نیز همچون من غمی همیشگی دارد.

می و شرابی دارم که مانند جان‌، صاف و زلال است و صوفی از آن ایراد می‌گیرد؛ خدایا بخت بد را سهم و روزی آدم عاقل مکن!

ای شمع سوزان و عاشق‌‌، یار زیبا و شیرین تو رفت و تو را ترک کرد؛ تقدیر آسمانی این است‌، می‌خواهی با آن بساز و می‌خواهی بسوز! (یار شیرین شمع، عسل است که از موم او جدا شده است)

شایسته نیست که آدمی به‌جهت غرور علم و دانایی‌، خود را از شادی محروم کند، ساقی می بریز و شاد کن که آدم نادان روزی‌اش را آسان‌تر به دست می‌آورد.

می را در بزم و مهمانی آصف و در نوروز جلالی بنوش، زیرا جرعه جام تو جهان را نوای نوروز و زندگی تازه خواهد بخشید.

فقط حافظ دعاگوی خواجه توران‌شاه نیست بلکه جهانیان او را مدح می‌گویند تا عیدی و نوروزی خود را بگیرند.

جناب او‌، محراب دل و چشم پاکان و پارسایان است، و دیدن روی او برای صبح‌خیزان عابد‌، روز پیروزی و گشایش است.