غزل شمارهٔ ۴۲۶

نامه‌ای به معشوق خود نوشتم؛ چنان نامهٔ غمزده ای که انگار آن را با خون دل نوشته‌ام [که] من در فراق تو دنیا را چون روز قیامت سخت و طولانی می‌بینم.

از دوری معشوق در چشمم صد نشانه و علامت وجود دارد. آیا این اشک های چشم من برای درد فراق، علامتی نیست؟

هر چه توانستم او را آزمودم، ولی وصال او ممکن نشد و سودی برایم نداشت. کسی که آزموده را بار دیگر بیازماید، پشیمانی برای او رواست.

از طبیب (انسان دل آگاهی) احوال دوست داشتن (عشق) را سؤال کردم. در پاسخ گفت: اگر تو از او دور باشی، عذاب است و اگر به او نزدیک باشی، برای تو سلامت و آرامش است.

گفتم: اگر در اطراف معشوق بگردم، مورد سرزنش و مؤاخذه قرار می گیرم. سوگند به خدا که ما هیچ عشقی را بدون ملامت ندیده‌ایم. 

حافظ خواهان آن شد که در بهای نوشیدن جام شرابی، جان شیرین خود را فدا کند تا از آن جام، باده ای از کرامت و محبت معشوق بنوشد.