غزل شمارهٔ ۴۲۵

شَرب‌: جامه از کتان لطیف‌.

از گرمی آتش باده‌، دانه‌های عرق همچون شبنم که بر برگ گل است بر رخسار او بود.

زبانی شیرین و خوش‌سخن و قدی بلند و چابک رو و چشمانی کشیده و صورتی لطیف.

یاقوت لبش از آب لطافت و نرمی‌، ساخته شده و بالای خوش‌خرام او همچون شمشادی بود که با ناز بپرورند.

لب دلربای او را ببین و آن خنده عاشق‌کش را و آن راه رفتن زیبا و آن گام‌های باوقارش را.

دریغ که به آن آهوی خرامنده سیاه‌چشم نرسیدیم، ای دوستان، با این دل عاشق و رمیده چه کنم؟

زنهار و دوری کن از آنکه اهل نظر را بیازاری؛ دنیا زودگذر و بی‌وفاست ای عزیز جان!

عتیب‌: عتاب‌، خشم.

اگر خاطر عزیز و محترم تو از حافظ رنجیده گشت؛ باز آ که از هرچه گفتیم و شنیدیم پشیمان شدیم و عذر می‌خواهیم.

باز در خدمت‌گزاری خواجه بسیار شکر خواهم گفت اگر آن میوه رسیده به‌دستم برسد.