برگردان به زبان ساده
چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من
ور بگویم دل بگردان رو بگرداند ز من
هوش مصنوعی: وقتی که من به خاک پای او تبدیل شوم، او دامنش را از من کنار می‌زند. و اگر بگویم که دل از او برگردان، او هم دلش را از من برمی‌گرداند.
روی رنگین را به هر کس می‌نماید همچو گل
ور بگویم بازپوشان بازپوشاند ز من
هوش مصنوعی: هر کسی می‌تواند زیبایی و دلربایی را ببیند و بشناسد، مانند گل که زیبایی‌اش را به همه نشان می‌دهد. اما اگر بگویم که کسی می‌تواند این زیبایی را از من بپوشاند و پنهان کند، این امکان برای دیگران وجود ندارد.
چشم خود را گفتم آخر یک نظر سیرش ببین
گفت می‌خواهی مگر تا جوی خون راند ز من؟
هوش مصنوعی: به چشمم گفتم که یک بار خوب مرا تماشا کند. او پاسخ داد که آیا می‌خواهی تا زمانی که جوی خون از من راه بیندازد، این کار را بکند؟
او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شود
کام بستانم از او یا داد بستاند ز من
هوش مصنوعی: او به خون من تشنه است و من بر لبش ایستاده‌ام. حالا باید ببینم آیا من می‌توانم از او چیزی بگیرم یا او از من چیزی درخواست خواهد کرد.
گر چو فرهادم به تلخی جان برآید باک نیست
بس حکایت‌های شیرین باز می‌ماند ز من
هوش مصنوعی: اگر مثل فرهاد، با سختی و تلخی جان را به دوش ببرم، اشکالی ندارد؛ چرا که هنوز داستان‌های شیرینی از من باقی مانده است.
گر چو شمعش پیش میرم بر غمم خندان شود
ور برنجم خاطر نازک برنجاند ز من
هوش مصنوعی: اگر من مانند شمع در کنار او باشم، غم و اندوه من شاد می‌شود و اگر هم به خاطر رنجش من ناراحت شود، دلش از من می‌گیرد.
دوستان جان داده‌ام بهر دهانش بنگرید
کو به چیزی مختصر چون باز می‌ماند ز من
هوش مصنوعی: دوستانم را برای رضای او فدای سخن‌اش کرده‌ام؛ به او نگاه کنید که چطور به چیزهای ساده و کوچک دلبسته است و از من دوری می‌کند.
صبر کن حافظ که گر زین دست باشد درس غم
عشق در هر گوشه‌ای افسانه‌ای خواند ز من
هوش مصنوعی: صبر کن حافظ، چرا که اگر اوضاع به همین صورت ادامه پیدا کند، در هر کجا داستانی از غم عشق خواهد شنید که من آن را روایت کرده‌ام.
