غزل شمارهٔ ۳۷۳

هوش مصنوعی: بیا بلند شویم و به مکانی برویم که صوفی‌ها در آن هستند؛ جایی که نظرات و باورهای عجیب و غریب در آن وجود دارد و مردم به خرافات و افکار نامعقول سرگرم‌اند.

هوش مصنوعی: به سمت افرادی که سرشت آزاد و بی‌خیالی دارند، سفر کرده‌ایم و لباس و نذر و عبادت را رها کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: به محض اینکه همه دلداران فرصت را غنیمت شمرده و جرعه‌ای از شراب صبحگاهی بنوشند، ما هم به سوی درگاه پیر و سالک عبادت خواهیم رفت.

هوش مصنوعی: با تو آن پیمانی که در جای امن بستیم، مانند موسی که گفت خدایا مرا ببین، ما نیز به میقات برویم.

هوش مصنوعی: پرچم اعتبار تو را بر قلهٔ آسمان‌ها برافراشته می‌کنیم و به بلندای عشق تو پرواز می‌کنیم.

هوش مصنوعی: خاک درگاه تو در روز قیامت به عنوان نماد افتخار، بر سر ما خواهد بود.

هوش مصنوعی: اگر در مسیر ما خاری از ملامت بیفتد، زاهد از گلستانش به زندان عذاب خواهد رفت.

هوش مصنوعی: باید از آلودگی‌های داخلی و ناپسند خود خجالت بکشیم، اگر بخواهیم به واسطه‌ی فضیلت و هنری که داریم، خود را بزرگ کنیم و به نام کرامت برسانیم.

هوش مصنوعی: اگر دلی ارزش وقت را نشناسد و کاری انجام ندهد، باید از این که زمان‌های بیهوده‌ای را سپری کرده‌ایم، شرمنده باشیم.

هوش مصنوعی: از این سقف پرزرق و برق مشکلات و فتنه‌ها به وفور موجود است، برخیز و به میخانه برویم تا از همه خطرات و آسیب‌ها دور شویم و آرامش پیدا کنیم.

در این زندگی فانی ، غرق شدن در لذت ها و درد و رنج که باعث اتلاف وقت ارزشمن هست تا کی؟باید راه و هدف اصلی زندگی را پیدا کنیم 

هوش مصنوعی: حافظ می‌گوید که نباید زیبایی و جلوه‌ی خود را برای افرادی که ارزششان پایین است فدا کنیم. بهتر است به سراغ کسی برویم که قادر به برآورده کردن نیازهایمان باشد.