غزل شمارهٔ ۳۴۳

هوش مصنوعی: سال‌هاست که من به خود می‌بالم و می‌گویم که، از میان خدمت‌گزاران پیر و گذشتۀ مغان، من کوچک‌ترین و پست‌ترین آنها هستم.

هوش مصنوعی: هرگز به خاطر محبت و دلسوزی تو، پیر می‌فروش، جام من خالی از شراب صاف و روشن نشد.

هوش مصنوعی: به خاطر عشق و بزرگی افرادی که پاکباز و باوفا هستند، همیشه بر بالای جایگاه‌های ناشناخته، منزل و زندگی‌ام قرار دارد.

هوش مصنوعی: به من گمان بد نبر، حتی اگر جامه‌ام کثیف شده باشد، چون من آدمی با پاکدامنی هستم.

هوش مصنوعی: من پرنده‌ای از دست پادشاه هستم، این چه حالتی است که دیگه یادم رفته که در خانه‌ام چه خبری است؟

هوش مصنوعی: حسرت است که من، به عنوان یک بلبل، در این قفس باشم و با زبان شیرینم نتوانم آواز بخوانم و باید مانند سوسن خاموش بمانم.

هوش مصنوعی: آب و هوای فارس به قدری تأثیرگذار و منحصر به فرد است که انسان‌های معمولی را پرورش می‌دهد. حالا به چه کسی می‌توانم تکیه کنم؟ از این سرزمین می‌خواهم جدا شوم و به جایی دیگر بروم.

هوش مصنوعی: چرا همچنان در زیر روپوش خود مشغول نوشیدن هستی؟ من در محفل صاحب‌منصبان راز تو را فاش خواهم کرد.

هوش مصنوعی: در سرزمین خوشبختی توران، فضل و علم یزید بر من سایه افکنده و نعمت‌های او مانند طوقی بر گردنم آویخته شده است.