غزل شمارهٔ ۳۴

ایوان خانه چشم من برای تو آماده پذیرایی است ای دلبرم؛ بیا و مهمان من باش که این خانه، خانهٔ توست. (رواق‌: یعنی بخش ورودی یک سرا و خانه که گاهی ایوان نیز گفته می‌شود)

به لطف و زیبایی خط و خال خود، عارفان پاکدامن را عاشق خود کردی؛ چه لطیفه‌هایی در زیر دام زلف و دانه خال تو که هست.

ای بلبل خوش‌خوان بهاری، برای تو در کنار گل آرزوی شادی می‌نمایم زیرا با آواز عاشقانه خود چمن و بوستان را زیباتر کرده‌ای.

مفرح یعنی نوشیدنی‌یی که از گلاب و قند و زعفران و ... برای شادی‌ و علاج ضعف دل می‌ساخته‌اند. اگر در آن یاقوت انداخته می‌شد «مفرح یاقوت‌» و اگر زر «مفرح زر» و ...‌؛ قدما بر این باور بودند که گوهر‌ِ آن سنگ‌های ارزشمند در شربت اثر می‌کند.

تن من در خدمت تو کوتاهی کرده است (دور از تو هستم) ولی این را بدان که دل و جان من، خاک آستانه توست.

دل را به هر شوخ و شیرینی نمی‌سپارم گنجی که از عشق تو در سینه دارم به‌همان مُهر باقی است.

عجب زیبا بُتی هستی تو ای تک‌سوار ماهر که اسب سرکش فلک را رام تازیانه خود کرده‌ای.

من که چیزی نیستم تو حتی روزگار پُرفن و شعبده‌باز را نیز با بهانه‌‌های بی‌پایانت دست به سر ‌می‌کنی. (انبانه یعنی کیسه چرمی بزرگ که بر دوش حمل می‌کنند، در اینجا بطور خاص مقصود کیسه همراه شعبده‌بازان و تردستان است. لغزیدن کنایه است از فریب خوردن)

آسمان و آسمانیان به‌رقص و پایکوبی می‌افتند وقتی‌که غزل حافظ در مجلس تو به‌سرود خوانده‌شود.