غزل شمارهٔ ۳۳۶

هنگامی که خبر رسیدن به تو (معشوق و معبود) به من داده شود من از زندگی و نیرنگ های او دست می کشم و از جان خود می گذرم تا به تو برسم 

قسم به محبت تو که اگر مرا بنده خود بخوانی من برای بندگی تو حاضرم سروری جهان را رها کنم تا بنده‌ی تو باشم 

پروردگارا از ابر هدایت و راهنمایی بر ما بارانی برسان (مارا راهنمایی کن) تا قبل از اینکه مهلت زندگیم به پایان رسد و بدون رستگاری چشم از این جهان فروبندم (بارش باران و بلند شدن گرد ، هنگامی که باران ببارد زمین گل شده و خاک بلند نمی شود خاک و آب < گل > عنصر وجودی انسان)

بر سر خاک من با شراب و نوازنده بنشین و شادی کن تا که من نیز با بوی وجود تو دوباره زنده شوم و رقص کنان از خاک بلند شوم

ای معشوق زیبا و دلربا برخیز و قامت و زیبایی خود را نشان بده زیرا من از سرِ جان و جهان (از همه وابستگی‌های دنیوی و حتی جان خود) دست می‌شویم و رها می‌شوم.

با اینکه پیر شده ام و دیگر جوان نیستم اگر تو مرا شبی در آغوش گیری با وجود تو صبح جوان از بستر بلند می شوم 

در روز مرگم اگر لحظه ای به دیدن من بیایی و مرا ببینی من نیز مانند حافظ با شادی جهان را ترک بگوییم و جانم را رها می کنم