غزل شمارهٔ ۳۳۷

چرا به دیار خود نروم؟ چرا به نزد معشوق خود نروم؟

وقتی‌که غم غریبی و دیار غربت را نمی‌توانم تحمل کنم؛ پس به دیار و وطن خود می‌روم و آقا و شاه خود می‌شوم..

از نزدیکان اندرونی می‌شوم و به وصال می‌رسم؛ از بندگان محبوب خود می‌شوم.

وقتی که عاقبت زندگی خود را نمی‌دانم پس همان بهتر که در روز مرگ (یا سختی) در نزد یار خود باشم.

اگر هم از دست بخت بی‌خیال و زندگی بی‌سامان خود شکایتی داشته‌باشم، با خودم درد دل می‌گویم.

شغل من همیشه عاشقی و رندی بوده است، پس از این نیز به همین پیشه می‌پردازم.

امیدوارم که لطف ازلی و خدایی راهنمایی کند ای حافظ! وگرنه تا ابد شرمسار خود خواهم بود.