غزل شمارهٔ ۳۳۵

هوش مصنوعی: اگر در میخانه‌ی مغان قدم بگذارم، می‌دانم که با خودم، چیزی جز دوستی و محبت نخواهم برد.

هوش مصنوعی: امروز تصمیم به توبه دارم و مانند زاهدان عمل می‌کنم، اما فردا اگر خواستم به میخانه بروم، کسی نمی‌تواند مانع ورود من شود.

هوش مصنوعی: اگر دست به من بدهد، پرواز من تنها به خاطر زیبایی آن شمع خواهد بود و هیچ پرواز دیگری ندارم.

هوش مصنوعی: من نمی‌خواهم درباره‌ی زیبایی‌های حوریان صحبت کنم، چون این موضوع خود به تنهایی مانند زندگی در قصر می‌ماند. اگر با خیال تو، به کسی دیگر فکر کنم و سخن بگویم، برایم بی‌معناست.

هوش مصنوعی: آرزو و عشق تو در دل من مخفی مانده و اگر تو تاکنون راز مرا فاش نکرده‌ای، دلیلی بر این است که هنوز عاشقانه به یاد تو هستم.

هوش مصنوعی: به مانند پرنده‌ای که از قفس خاکی خود آزاد شده‌ام، به دنیای جدیدی پا گذاشته‌ام که شاید بتواند مرا به سوی شکار شهباز راهی کند.

اگر همچون ساز چنگ مرا در آغوش نگیری و ننوازی حداقل همچون نی مرا با لبانت یک لحظه بنواز (کنار: آغوش)

هوش مصنوعی: من ماجرای دل شکسته و غمگینم را برای کسی نمی‌گویم، زیرا هیچ‌کس جز تیغ درد عشق تو، نمی‌تواند با من همدردی کند.

هوش مصنوعی: اگر به هر مویی یک سر بر تن حافظ باشد، مانند زلف تو، همه آن‌ها را در پای تو می‌ریزم.