غزل شمارهٔ ۳۳۲

هوش مصنوعی: نزن به دل من با تیر چشمانت، زیرا که من در برابر چشمان بیمار تو، جانم را می‌دهم.

هوش مصنوعی: زیبایی و کمالش در نهایت است، پس لطفا مرا یاری کن، زیرا من در تنگدستی و فقر به سر می‌برم.

هوش مصنوعی: ای زاهد! تا کی مانند بچه‌ها فریبِ زیبایی‌های باغ و لذت‌های شیرین را می‌خوری؟

هوش مصنوعی: به قدری وجودم از محبت و حضور دوست پر شده است که دیگر نتوانستم به خودم فکر کنم و همه چیز را فراموش کرده‌ام.

هوش مصنوعی: جام را پر کن زیرا در نعمت عشق، خوشبخت و سرشار از زندگی هستم، هرچند که سنم بالا رفته است.

هوش مصنوعی: من تصمیم گرفته‌ام که فقط در روزهای غم و ناراحتی، به جز جام شراب، هیچ چیز دیگری نپذیرم.

هوش مصنوعی: مبادا جز حساب نوازنده و شراب، اگر تصویری کشیده شود، امضای نویسنده‌ام را ببینید.

 در این شلوغی و هرج و مرج که هیچ‌کس از حال دیگری خبر نمی‌گیرد، من شرمنده بزرگتر و اهل خرد و دانش (مرید) هستم که مرا از یاد نبرده است.

هوش مصنوعی: چه خوش است آن لحظه‌ای که از بی‌نیازی و شادی، از نگرانی‌های زندگی و دغدغه‌های مقام و منصب دور باشم.

هوش مصنوعی: من پرنده‌ای هستم که هر شب و صبح از بالای عرش به زمین می‌آیم و آواز می‌زنم.

هوش مصنوعی: من مانند حافظ، گنجی در دل دارم، گرچه دیگران به من کم‌ارزش نگاه می‌کنند.