غزل شمارهٔ ۳۳۳

هنگامی که نماز شام تنهایی و بی­‌کسی خود را با گریه آغاز می­کنم، با ناله و زاری­‌های غریب، داستان فراق و جدایی خود را شرح می­‌دهم.

به یاد و خاطر دوست و وطن خود آن چنان درمانده خواهم گریست، تا در جهان راه و رسم سفر و مسافرت را از بین ببرم.

حقیقتا، من متعلق به سرزمین دوست هستم نه از سرزمین بیگانگی و بی­‌کسی، ای خدای ایمنی دهنده مرا به پیش دوستان خودم برگردان.

ای رفیق راه، به خاطر خدا کمکی کن تا من بتوانم بار دیگر در کوی میکده حاضر شوم.

خرد چه زمانی می‌­خواهد پیری و سال­خوردگی مرا به حساب بیاورد، چرا که هنوز من با طفلی زیبارو مشغول عشق بازی هستم.

ای عزیز من، به جز باد هیچگونه همدم و دمسازی ندارم، از این رو به جز باد صبا و نسیم شمال هیچ­کس دیگر مرا نمی­‌شناسد.(نکته:مصراع دوم بیت را شاید بتوان به شکل دیگری نیز خواند، بدین ترتیب که خواجه با طنزی تلخ بیان می­‌کند که: چقدر عزیز و گرامی هستم من که تنها همدم و دمسازم باد هست!)

هوای کوی یار همچون آب حیات برای ما زندگی بخش است، ای باد صبا نسیمی از خاک شیراز برای من بیاور.

اشکم سراریز شد و عیب من را (عاشق بودن ) آشکارا بیان کرد، هنگامی که سخن چین درون خانه خودم می­‌باشد از چه کسی شکایت کنم.

هنگام صبح، از ستاره زهره با صدای چنگ این نکته را شنیدم که می­‌گفت: من بنده و غلام حافظ خوش زبان و خوش صدا هستم.