غزل شمارهٔ ۳۳۰

هوش مصنوعی: تو مانند صبحی و من شمعی در تنهایی سحر. لبخندی بزن و ببین که چطور من از تو سود می‌برم.

هوش مصنوعی: دل من داغ و درد زلف‌های بی‌تاب تو را دارد، بنابراین وقتی از دنیا بروم، قبرم همچون باغ بنفشه‌ای پر از غم خواهد شد.

هوش مصنوعی: به حضورِ محبوبم آمده‌ام و چشمانم را باز کرده‌ام تا فقط یک بار به من نگاه کند، اما همین نگاهش باعث شده که از دیدگانم ناپدید شود.

هوش مصنوعی: چه بگویم از تو ای گروه غم، خدا تو را از من دور کرده است که روزهای تنهایی‌ام را ترک نمی‌کنی.

هوش مصنوعی: من خدمتگزار کسانی هستم که به چشمانم نظر دارند. آن‌ها که با دل‌های سیاه و غمگین، مانند قطرات باران، هر آبی را بر من جاری می‌کنند زمانی که درد دل خود را بازگو می‌کنم.

هوش مصنوعی: در هر دیداری، محبوب من زیبایی خود را نشان می‌دهد، اما هیچ‌کس نمی‌بیند که من به طور خاص چگونه او را تماشا می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر محبوب به خاک حافظ بگذرد، من از شدت شوق مانند بادی که از تنگنای دل عبور می‌کند، کفن خود را کنار می‌زنم.