غزل شمارهٔ ۳۲۲

هوش مصنوعی: در ذهنم تصویر تو را با دقت و زیبایی زیادی تجسم کردم، اما در واقع هیچ تصویری از تو پیدا نکردم و حتی صدای تو را هم نشنیدم.

هوش مصنوعی: با اینکه در جستجوی تو هستم، ولی نتوانستم به زیبایی و شکوه تو نزدیک شوم.

هوش مصنوعی: در شبِ تار زلف‌های تو بر امیدم دل نبستم و از آرزوی دوری لب‌هایت، شوق و آرزو در دل را قطع کردم.

هوش مصنوعی: به خاطر اشتیاقی که به نوشیدن متن نوشته‌ها دارم، چقدر از انگشتانم، مانند قطره‌های شفاف، مرواریدهایی نازل شد و چه جذابیت‌هایی را برای خود به دست آوردم.

هوش مصنوعی: از نگاه طعنه‌آمیز تو، چه زخم‌ها بر دل شکسته‌ام ایجاد شده است و از غم و اندوهی که به خاطر دوری‌ات بر دوش خود حس کرده‌ام، چه بار سنگینی را تحمل کرده‌ام.

هوش مصنوعی: ای نسیم صبح، از کوی معشوقه‌ام غبار و بویی را بیاور که بوی خون دل شکسته‌ای را از آن خاک شنیده‌ام.

هوش مصنوعی: چشم‌های سیاه تو و زیبایی‌ات باعث شد که من مانند آهوی وحشی از انسانیت فاصله بگیرم و از آن دور شوم.

هوش مصنوعی: نسیمی مانند غنچه بر سرم وزید که وقتی به یاد او افتادم، پرده‌های دل شکسته‌ام را با عطر او پاره کرد.

هوش مصنوعی: به خاک پای تو قسم و به نور چشمان حافظ، که بدون چهره تو هیچ نوری از چراغ چشمانم ندیدم.