غزل شمارهٔ ۳۲۱

هوش مصنوعی: با وجود اینکه سن و سالی از من گذشته و خسته و ناتوان شده‌ام، هر بار که به یاد چهره‌ات می‌افتم، احساس جوانی و شادابی می‌کنم.

هوش مصنوعی: خوشحالم که هر چیزی را که از خدا خواسته‌ام، با تمام تلاشم به آن دست یافته‌ام.

هوش مصنوعی: بیا و برای سعادت خودت تلاش کن، زیرا در کنار تو من هم به خوشحالی و شادی زندگی ام ادامه می‌دهم.

هوش مصنوعی: در ابتدا از حال و هوای وجود خودم آگاهی نداشتم، اما در مدرسه‌ی اندوه تو، به این نکته پی بردم که چه چیزهایی را باید درک کنم.

هوش مصنوعی: قسمت من به میکده می‌رسد، هرچند که تغییرات زیادی در زندگی‌ام ایجاد شده است.

هوش مصنوعی: روزی قلب من به درک عمیق و حقیقتی دست یافت که باعث شد به جمع و محفل اهل معرفت و حکمت بپیوندم.

هوش مصنوعی: در مسیر موفقیت و خوشبختی، با نوشیدن می و لذت بردن از آن، به خواست و دل‌خواه دوستانم رسیدم.

هوش مصنوعی: از وقتی که اثر زیبایی چشمانت به من رسید، دیگر از شرّ فتنه‌های آخرالزمان در امان شدم.

من پیر شدهٔ سال و ماه نیستم، بلکه عمر بی‌وفاست؛ برای آن پیر شده‌ام که عمر من می‌گذرد.

هوش مصنوعی: دیشب به من خبر خوشی رسید که نگهدارنده‌ام، حافظ، دوباره به من محبت کند، زیرا من در برابر بخشش گناهانم، قهر کردم و به او پناه بردم.