غزل شمارهٔ ۳۲۰

هوش مصنوعی: دیشب با اشک‌های زیاد خواب را می‌شکافتم و تصویری از خط تو را بر روی آب به یاد می‌آوردم.

هوش مصنوعی: ابروی محبوب در چشم من و لباس خراب و سوزان، جامی را به یاد گوشهٔ محراب می‌نوشیدم.

هوش مصنوعی: هر فکری که از سرِ گفتار و سخن به پرواز درآمد، من آن را با آوای تو جلا می‌دادم و به آن شکل می‌دادم.

هوش مصنوعی: در ذهنم چهره زیبای محبوب به تصویر آمد و از دور به صورت ماه که به مانند او بود بوسه می‌زدم.

هوش مصنوعی: چشمانم به سمت ساقی است و گوشم به صدای چنگ، در این باره با چشم و گوشم در حال تماشا و گوش دادن هستم.

هوش مصنوعی: تا هنگام صبح، طرح و تصویر چهره‌ات را بی‌وقفه در ذهنم ترسیم می‌کردم و چشم‌هایم که خواب نمی‌برد، به این کار مشغول بود.

هوش مصنوعی: ساقی در حین خواندن این غزل، جام را به دست می‌گرفت و من می‌گفتم که این شعر و شراب خوش‌طعم را رو می‌کنم.

هوش مصنوعی: زمانی خوش بود که حافظ را می‌خواندم و آرزوهایم را می‌دیدم، و به یاد عمر و ثروت دوستانم شادی می‌کردم.