غزل شمارهٔ ۳۲

آن روز که خدا ابروی زیبای تو را نقش زد و آفرید، در همان ازل، گشودن گره کار من را در کرشمه‌ها و نازهای تو نهاد.

قصب نرگس قبا‌: لباس سپید و لطیف؛ کنایه است از لطافت و روشنی تن محبوب.

از کار ما و دل بسته و غمگین غنچه، صد شادی آورد آنگاه که نسیم خوش‌عطر بهاری عاشق تو شد.

دست قضا مرا به بند تو راضی کرد اما افسوس که رهایی مرا نیز به رضای تو موکول کرد!

با گره زلفت که همچون نافه مِشکین‌ است کار را بر دلِ مسکین من سخت نکن زیرا سر زلفت به دلم قول داده است که گره‌گشا باشد. (منظور از سر ِزلفِ گره‌گشا، انتهای زلف بافته شده است که باز است. گره افکندن کنایه است از سخت‌کردن کاری.)

ای نسیم خنک و دل‌انگیز شَمال! تو لذت وصال را به من هدیه کردی، مرا بنگر که به وفای که امید بستم!

از دست ستم و بی‌رحمی تو گفتم تو را ترک خواهم گفت و از این شهر خواهم رفت؛ به خنده به من گفت: برو حافظ، راه باز است! چه‌کسی پای تو را بسته‌است؟