غزل شمارهٔ ۳۱

آن شب قدر که اهل خلوت و عبادت از آن می‌گویند امشب است، خدایا این سعادت از تاثیر کدام کوکب و ستاره است؟

برای آنکه دست نالایقان به وصال گیسوی تو نرسد، هر دلی در این شب و هرکس در هر محفل در ذکر یارب یارب است.

کشته مرده زیبایی چانه و چاه زنخندان تو هستم که در گرد آن چاه و غبغب، هزاران عاشق اسیر گشته‌اند.

شهسوار و ماه یگانه من که غلام اوست تاج خورشید آسمان، خاک مرکب و اسب اوست.

ببین قطره‌های عرق و شبنم که بر روی اوست چه زیباست که آفتاب در هوای چشیدن آن گلاب‌، تشنه است و هر روز تب می‌کند.

من هرگز بوسه لب یار و جام می و مستی را رها نخواهم کرد، ای زاهد مرا معذور بدار که مذهب و کیش من همین است.

در آن ساعت و دم که بر پشت صبا و نسیم سوار می‌شوند چطور می‌توانم همراه سلیمان بتازم وقتی که موری مرکب من است؟

آنکه تیر و ناوک غمزه بر دل من پنهانی می‌زند، روزی و غذای جان حافظ را نیز با خنده‌های پنهانی می‌دهد.

آب زندگانی و حیات جاودان از منقار زاغ سیه قلم بلاغت من می‌چکد، چشم بد از او دور بادا! چه عالی‌نظر است.