غزل شمارهٔ ۳۱۸

مرا می­‌بینی و هر لحظه درد عشق من نسبت به تو بیشتر و افزون­‌تر می­گردد، تو را می­‌بینم و هر لحظه شور و اشتیاقم نسبت به دیدارت بیشتر می­‌شود.

از وضع و حالم جویا نمی­‌شوی، نمی‌دانم که چه اندیشه و قصدی در سر داری؟ هیچ کاری جهت بهبود و تسکین درد من نمی­‌کنی مگر از درد من اطلاع نداری؟

این که مرا بر خاک رها کنی و بروی، رفتار و راه درستی نیست، (برای یک بار شده) گذری کن و از حال ما جویا شو تا جانم را پیشکش قدم­‌هایت کنم.

هرگز دست از تو نخواهم کشید و تو را رها نخواهم کرد مگر بعد از اینکه مرده باشم و در خاک رفته باشم، حتی در آن لحظه نیز اگر بر خاک مزارم عبور کنی، گرد و خاک مزارم دامنت را رها نخواهد کرد(گرد و خاک مزارم از تو بازخواست خواهد کرد).

از غم عشق تو نفسم بند آمده است، تا کی می­‌خواهی مرا فریب دهی؟ مرا شکنجه و عذاب بسیار می‌­دهی؛ حتی این مطلب را (شکنجه دادن) اقرار نمی­‌کنی و اجازه نفس کشیدن هم نمی­‌دهی.(ایهام: نمی گویی برآوردم؛ ۱. اقرار کردن، ۲. برآور دم( نفس بکش))

شبی دلم را در تاریکی(تاریکی زلف، تاریکی شب) در میان زلفت جستجو می­‌کردم و چهره‌­ی همچون ماهِ تابناک تو را می‌­دیدم و چنان سرمست می­‌شدم که گویی ساغری از باده نوشیده­‌ام.

ناگهان تو را در آغوش کشیدم و گیسویت در حرکت آمد و پیچ و تاب خورد؛ لبم را بر لبت نهادم و جان و دل خود را فدایت کردم.

تو با حافظ خوش باش به دشمن بگو برو از حسادت بمیر، وقتی از جانب تو مهربانی و گرمی می­‌بینم دیگر ترسی از دشمنان افسرده دل و بد زبان ندارم.