غزل شمارهٔ ۳۱۷

هوش مصنوعی: من به صراحت می‌گویم و از این حرف خوشحالم که عاشق هستم و از هر دو دنیای مادی و معنوی آزاد بوده و دل‌مشغولی ندارم.

 پرنده‌ای هستم که به باغ بهشت تعلق دارد، چطور می‌توانم داستان جدایی‌ام را بگویم که چگونه به این دنیای پر از حادثه آمده‌ام.

هوش مصنوعی: در ابتدا، من موجودی آسمانی و متمایز بودم و در بهشت زندگی می‌کردم، ولی حالا به خاطر آدم، در این دنیا ویران و خالی از معنا ساکن شده‌ام.

لذت بودن زیر سایهٔ درخت طوبی و در آغوش حوری‌ها و آرامش نشستن لب حوض بهشتی را به‌خاطر لذت بودن در کوی تو (نزدیک تو) فراموش کرده‌ام.

هوش مصنوعی: در دل من هیچ‌چیز جز زیبایی قد و قامت محبوب وجود ندارد. چه کار می‌توانم بکنم؟ استاد به من نیاموخته هیچ حرف دیگری را.

هیچ ستاره‌شناسی نتوانست بخت و سرنوشت مرا بشناسد. ای خدای بزرگ، نمی‌دانم با چه بخت و سرنوشتی پا به این دنیا گذاشته‌ام.

هوش مصنوعی: وقتی به عشق و میخانه وصل شدم، هر لحظه غمی تازه به سراغم می‌آید که آن را به خوبی و خوشی تبریک می‌گویم.

شایسته است که از چشمانم خون به‌جای اشک ببارد زیرا عاشق فرزند عزیز مردم شده‌ام.

اشک روی صورت حافظ را با نوک موهایت پاک کن و اگر این‌کار را نکنی، این اشک‌ها تبدیل به سیل پی‌درپی می‌شود و بنیاد و پایهٔ زندگی‌ام را نابود می‌کند.