غزل شمارهٔ ۳۱۳

ای ساقی، دوباره برگرد که من خیلی مشتاق خدمتم و به دیانت و دعاگوییِ تو نیاز دارم.

از آنجایی که نور و خوشبختی من از وجود تو نشات می‌گیرد،راه برون رفتی از تاریکی و سردرگمی‌هایم نشانم بده

هوش مصنوعی: با وجود اینکه در دریاهای گناهان خود غرق شده‌ام و از همه‌جا به من حمله می‌شود، به عشق آشنا شدم و از اهل رحمت قرار گرفتم.

هوش مصنوعی: ای حکیم، به خاطر رند بودن و بدنامی‌ام عیب‌جویی نکن، زیرا این ویژگی‌ها در تقدیرم نوشته شده است.

هوش مصنوعی: شراب بنوش، زیرا عشق چیزی نیست که با تلاش و انتخاب به دست آید؛ این بخشش الهی از میراث فطرت من است.

من هیچ وقت از وطنم دور نشدم، اما عشقِ دیدن تو باعث شده است که به اختیار غربت را بخواهم.

هوش مصنوعی: دریا و کوه در مسیر راه قرار دارند و من خسته و ناتوان هستم. ای خضر خوشبخت، به من کمک کن تا بتوانم بر اراده و تلاشم سوار شوم.

در ظاهر من از درگاه تو دور هستم، اما از عمق جان احساس دلبستگی و نزدیکی میکنم

حافظ برای عشق تو جان خود را فدا می‌کند. و امید دارد که عمرش برای رسیدن به این آرزو کافی باشد.