غزل شمارهٔ ۳۱۲

مژده باد (و بسی شکر) که سلامتی به شخص صاحب سلامت باز آمد _ ستایش و سپاس خدایی را سزاست که اقرار میکنیم به نهایت نعمت‌های بی‌کرانش 

هوش مصنوعی: آن خوشخبر کجاست که پیروزی را به من خبر داد؟ من آماده‌ام جانم را در راهش فدای او کنم، چون زر و سیم در پای او می‌ریزم.

از (مبارکی) قدم شاه است که تا به این منزل قدم گذاشت ؛  دشمن او  به سمت نابود شدن و شکست خوردن می‌رود .

پیمان‌شکن بی‌گمان هر لحظه ، شکسته‌حال و خوار می‌گردد، چرا که وفای به عهد و پیمان‌ نزد خداوندِ صاحب اختیار ، (مسئولیتی مقدس و) واجب‌ است... اشاره به آیهٔ «وَأَوْفُوا بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ کَانَ مَسْئُولًا» (سوره اسراء، آیه ۳۴)

از ابر رحمتِ حق ، امیدی طلب میکرد(که مثل بارانِ رحمت ببارد)  ولی _ چیزی که نصیبش شد این بود که چشمهای خودش پر اشک شد(دعا کننده مورد رحمت قرار گرفت ولی خودش از این موضوع بی‌خبر بود)

وقتی در رودخانهٔ غم افتاد  ، آسمان با طنز و طعنه به او گفت: اکنون که پشیمان شدی ، دیگر پشیمانی چه فایده‌ای دارد؟

چون که ساقی دوست و یار زیبا روی و از دانایان سرّ بود ، هم حافظ را شراب داد و هم شیخ و هم فقیه را